sábado, 26 de julio de 2008

AMISTAD


(Primeros versos dedicados al Amor, se entienda)


Sueño contigo, mas... no existes,

pienso en tí, mas... vana Realidad,

pues no hay más irrealidad

que pensar y soñar puro chisme


Sí, vanal e irreal chisme

pues ¿qué significas,

que tan enaltecido te tienen

y ninguno te traduce?.



Sí, ¿cómo te traduces?

de la fantasía a la realidad,

de lo infinito a lo concreto,

de lo efímero a lo eterno.


Hermoso eres, mas... sobrevalorado;

a veces, vale más una real Amistad...

que el Amor del mundo enamorado,

pues más bella es la Lealtad.


Más linda palabra, en el universo, no hay

y lo que significa : ¿todos sabemos?

pues en éste, nuestro mundo, lo más bello...

para mí : salvaguardar la Lealtad.


Hay otras tantas,

no alcanzaría a nombrar...

pues el Amor no lo es todo....

lo es de a más a más.


Ahí estás tú, mi querida AMISTAD.



lunes, 21 de julio de 2008

Belinda : "Vivir"

-¡Dios mío!- diréis, ¡este blog es de una quinceañera! ja,ja,ja. Pues como esta canción me siento yo, muchas veces, ¡como mola! y no me avergüenzo - ¡con tu edat!- diréis..-¡pues sí! ¿qué pasa? - digo yo... Eso es lo bueno de la vida, hay momentos para todo. Yo no busco el amor de verdad (como dice la canción) ¿o sí?, pero si llegara, ¡bienvenido sea! y mientras, a disfrutar de la vida en general, jeje. Espero que os guste.

¿Necesito vacaciones? ja,ja,ja.


Subtítulo : Trabajar de cara al público

1.- Poner buena cara siempre

2.- Hablar en un tono siempre súper-controlado y agradable

3.- Tranquilidad

4.- Paciencia

5.- Templanza

6.- Seguridad

7.- No dejarse provocar

8.- Aguantar malos tratos psicológicos

9.- Aguantar chantages emocionales

10.- Aguantar que te lloren (¿qué le vamos a hacer?)

11.- Aguantar que se hagan los simpáticos, (puro peloteo algunos), válgame, para que algún día le cueles, le atiendas fuera del horario o le hagas cualquier trato de favor.(ésto es así, bueno, no todos, también los hay sinceros).


¡Aquí os quedais, querido público (yo les llamo "mis fans", je,je ), una que se va de vacaciones ! JA,JA,JA


Hay días que se hace muy duro, la gente es muy exigente, además todos y cada uno de ellos, quieren sentirse especiales, todos quieren favores, todos quieren pasar por delante de los demás.Aunque he de decir, permítanme, que estoy agradecida por tener este trabajo, la verdad (y más hoy en día, con ésta "crisis" ,maldita, de las narices, a ver si se acaba de una puñetera vez, por cierto).


No sé porqué la gente va así, de "destroyers" (me gusta este término aquí, je,je), por la vida. Yo también he sido y soy usuaria, pues claro, de administraciones públicas y nunca he ido del palo, INCREIBLE, que va la mayoría de la gente. Pero bueno, tampoco voy a decir que todo el mundo es así, también hay gente, menosmal, muy agradable y muy agradecida, cariñosa, comprensiva, cómplice, tierna (a la que desde aquí, mando besos)... Incluso hay algunos, divertidos, que te hacen reir cada vez que vienen (gracias). Y vuelvo a decir : menosmal que hay gente así, aunque yo... símplemente, me conformaría con que todos fueran tratables, tampoco pido tanto, sólo tratables.


Los hay déspotas, tiranos, estresados, histéricos, nerviosos, histriónicos, esquizofrénicos, maleducados, obsesivos, prepotentes, paranoicos, buf !! no acabaría.... y lo peor es que : no vienen a hacer ¡que vá! lo que en teoría vienen a hacer, si no que, ALUCINA, a lo que vienen es a estresarte a tí, a intentar provocarte, a traspasarte sus nervios, a intentar sacarte de quicio, vamos, provocando situaciones límite, ¡líbrame de ellos, Señor! y así vienen, a comprobar hasta qué punto llega tu aguante. Es bestial, pues hay que vivirlo para creerlo... ¿Hasta qué punto podemos llegar, por desgracia, los seres humanos para quitarnos los problemas de encima?, ¡madre mía!. Ir al primer lugar donde te atienda un funcionario y ... ¡ala! ¡a descargar toda la basura que uno lleve encima!. ¡Qué fuerte!, por favor, decidme que tengo razón en ésto, sólo en ésto.. Sólo decir, que somos funcionarios, no sobrehumanos. Porque, uno soporta, si, pero hasta cierto límite, ¡más ya no!.


Hay que tener mucha psicología, pues no es fácil, con una simple mirada, ver de qué palo va alguien, a quien acabas de conocer, o alguien a quien has visto un par de veces, nunca sabes por dónde te va a salir...gritos, mentiras, paranoias, -ay, ¡que me desmayo!-, -¿dónde está tu superior?- y qué sé yo, lo que se inventan para liarla...(aunque hay algunos, que con razón a veces, no digo que no, pero nada justifica una mala educación, ni un "pollo" como digo yo y otros)


Hay que estar preparado para cualquier ataque (aunque tú no le hayas echo nada), ya sea : bien personal o como profesional.... ¿INTERESANTE? bueno, en cierto punto, no te diré que no, pues la verdad, se aprende muchísimo y a veces las sorpresas son graciosas también, o simplemente, ya te sorprende que te sorprendan (valga la refunfundancia, je,je) O lo que también mola : soy capaz de sorprender y sorprenderme, ja,ja,ja. Pues uno, en su afán de sobrevivir a estos trances, dignos de la mejor película de Almodóvar, a los que te someten (sin tener la culpa de lo que, desgraciadamente, le haya pasado al que tienes delante, aunque me repita, da igual) haces uso de tus más escondidos recursos, benditos, hasta el punto que , graciosamente, éstos resultan desorbitadamente surrealistas, ¡pero cómo ayudan! algún día ya escribiré sobre éstos, je,je...


No sé porqué será... que si atiendo a unas 50 o 60 (por poner un número, ya que a veces pueden llegar a ser hasta 300 en una mañana, o más) personas en un día, resulta, que si tengo un mal encuentro con una de ellas, es la que más recuerdo y más me afecta, ¡qué desastre!, como profesional y como persona. En cambio las restantes, benditas, 49 o 59, con las cuales todo ha ido bien, eso, lo considero normal, asumido y no lo tengo como un éxito, ni nada. Supongo que hago mal, pues debería agradecer las que ha ido bien y olvidar las que fueron mal, je,je,je.


Ya tengo la MORALEJA : ¿en esta vida, injusta, hay que agradecer lo que va bien y olvidar lo que va mal?, supongo que la respuesta la tiene cada uno en su interior, ¿no?


Por todo ésto, ¿qué os parece? , ¿necesito ya mis vacaciones? Yo creo que ...¡SIIIIIIIIIIIIIIIIII!


Pues me quedan 1 día. ¡Buf! no sé si podré aguantar, ja,ja,ja. (suerte que aún me río, eso es lo que empuja hacia adelante).


¡Felices vacaciones! a quienes las tengáis y a los que no, que os sea leve la cosa, ya os llegarán. -gracias por leerme-.

sábado, 19 de julio de 2008

Juana de Arco


Estoy segura que podré salir de donde estoy, sólo es cuestión de tiempo, de voluntad, de realmente desearlo ¡ojalá! con todas mis fuerzas.


La esperanza es mi amiga, la suerte una quimera, la realidad mi compañera y las fuerzas... que salgan de donde sea.


Sé que lo conseguiré, pues estoy luchando, cual amazona defendiendo su territorio (en plan Princesa Xena, la Guerrera, je,je). Mi terreno : yo misma. Mi invasor : el pasado (por decir uno).


Tengo razones para salir de ahí, pues tengo familia, tengo buenos amigos, tengo compañeros que se preocupan por mí, tengo vecinos, personas agradables que me voy encontrando en mi camino, ... (¿se ha hecho un poco largo?)


Aunque cuesta limpiarse por dentro, arduo trabajo, poco a poco se consigue. Yo lo sé, una voz dentro de mí, milagrosamente, me dice que voy por la buena senda . Siento que voy haciéndome más consciente de las cosas que hago o las que digo, a mí misma o a los demás, siento que voy aplazando mi impulsividad (cómo cuesta) y sé que puedo aprender. (y no veas cómo estoy aprendiendo).


Estoy dejando atrás el pasado, dejándolo marchar, y soy consciente que no siempre ¡buf! qué alivio! nos tenemos que encontrar el mismo tipo de personas en nuestra vida, (lo de repetir patrón, en falsos/as amigos/as o parejas , es cierto, se puede dar) pero si cambiamos nosotros, cambia nuestro entorno, eso está claro y, por consiguiente, sabremos elegir mejor, desde ya mismo : tanto a amigas o amigos, como a pareja, trabajo, elegir cualquier cosa, me refiero a.


Pues nada, a eso voy : a ponerme las pilas y ¡manos a la obra! conmigo misma, pues de todo se sale, no hay mal que cien años dure, ¡y qué narices!, que ya merezco dejarlo todo atrás y empezar una vida nueva, conmigo misma y con los demás.


Además, me dicen que animo mucho a la gente, yo lo noto también, hay caras que se alegran conmigo, ¡jolin qué bonito! (ay! parezco la Fresita, ¡viva el flower power!)


El camino es duro, pero, gracias a LO QUE SEA (cada uno que ponga lo que quiera en plan gracias a Dios, o al Universo, o a la Vida o yo qué sé... lo que sea, en Aquello que crea cada uno), no estamos solos en él, nos tenemos los unos a los otros. (ésto me ha flipado).


Y nada, ya para acabar : animar a todas aquellas personas que estén como yo, en su búsqueda personal, despertando de sus tinieblas, como yo de las mías, descubriendo su consciencia e intentando crecer como personas... que la vida sigue siendo bella a pesar de todo. Y que aunque suframos y lloremos, aquí seguimos, VIVIENDO Y APRENDIENDO y con ganas. ¡Adelante mis guerreros ! es una broma, ja,ja. (es que soy fan de Juana de Arco).


Felices vacaciones a los que las tengáis y a los que no... ánimo, ya queda menos.

jueves, 17 de julio de 2008

The cure "Just like heaven"

¡Ahí va! Una de mis canciones favoritas de todos los tiempos. Yo me dejo llevar por sus guitarras inconfundibles, por su melodía, por esa voz con sentimiento... y ¿cómo no? esa maravilla de teclado. Me transporta a otros lugares, abstractos, de difícil acceso. Me lleva a tiempos diferentes de hoy, y no sé si son ayer o mañana. La verdad es que la disfruto, genial, cada vez que la oigo. Me inspira esperanza y tantas cosas más...


miércoles, 16 de julio de 2008

A veces, sólo a veces, no soy yo.


Todo empieza de repente, sólo a veces, mi ser empieza a cavalgar, cual alma perdida, por entre bosques tenebrosos, llenos de sombras embravecidas. ¡Vienen a por mí! ¡a llevarme a su guarida!... Y veo las ramas de los árboles, sangrientas y a su vez sedientas de mí, cómo se van entrelazando entre ellas, poniendo trampas a mi destino y cual peor enemigo, me acechan con sus terribles garras.


En este entorno, todas esas sombras, malditas, se crecen. Y ahí, van tomando mil formas monstruosas, haciendo crecer así... lo que más odio : mis confusiones, mis delirios y mis miedos, todos ellos ahí, al acecho, ¡a por mí!.


Y es así como me siento, a veces, sólo a veces. Y es entonces, cuando pienso también, que en este bosque tan acojedor (ejem, ejem)... tendrá que haber, por narices, un camino que me lleve al descanso. Un camino por el cual, algún día, iré dejando esa temible oscuridad que me persigue.


Pero mientras busco ese camino, esas extrañas enredaderas van cercando mis deseos, diluyendo mis sentidos, aniquilando un lugar, dentro de mí, que no sé si volveré a encontrar : LA PAZ.


En esos momentos, nace ella, LA DESESPERACIÓN... aquella que distorsiona todo; aquella que poseyéndome, maldita, hace brotar lo peor de mí. Me regala, a borbotones : desconfianza, perdición, locura y sobre todo : el miedo.


AQUELLA que obliga la existencia a mis obsesiones.


AQUELLA que apaga la luz para secuestrarme en su oscuridad.


AQUELLA que me invade y me disfraza de algo que no soy, mientras el mundo grita : ¡que se la lleven! y digo yo : - ¡a mí no, por favor! llevaos esas sombras que están en mi cabeza y a veces en mi alma también, aquellas que hacen que muera un poco más, en vida, cada vez que aparecen.


Y es en esos momentos cuando, para mi desgracia, me convierto en una sombra más en la vida de los que me rodean. Cuán traidora inconsciencia... ¡me conviertes en otra! ¡No me reconozco! pues me obligas a sabotearme a mí misma, alejando a los que realmente quiero cerca... y con ello, a odiarme todavía más, porque : A VECES, SOLO A VECES, NO SOY YO.

lunes, 14 de julio de 2008

A la meva estimada iaia.



Iaia, descansis en pau, allà on siguis,

però de vegades et sento aprop,

tant aprop que penso que em guardes...

dins dels teus braços tendres,

tant suaus i tant acarameladors...

que, miraculosament, em torno a sentir petita,

miraculosament, em torno a sentir protegida.


Oh ! quins dolços records !

la meva iaia... dolça i tendre,

una de les joies del meu cor !

Oh ! quina pena !

que tant ràpid te n'hagis anat...

sense haver-me esperat.


Però de totes maneres, sóc feliç

perquè com a iaia et vaig tenir...

i de tu vaig aprendre un sensefí,

el més maco de la vida :

el que realment és l'amor,

qué maco, quina dolçor !


I de tu, iaia meva, m'en recordo molts cops

i quan sembla, malauradament, que tot va malament...

aquí tornes, a envoltar-me amb ta tendresa,

a fer-me retornar en aquest dur campament :

a encapçalar al millor dels valents,

com la meva admirada Juana de Arco.


La teva bondat era tal, iaia,

que quan m'enrecordo de tu, ploro

i veig que no hi ha justícia a l'univers,

doncs et va fer petir en vida...

quan no t'ho mereixies realment.

En pau descansis, Teresa, iaia.





sábado, 12 de julio de 2008

Vivan los momentos !


En la soledad, a veces, uno se siente a la deriva, como perdido en medio de un océano, infinito, en el horizonte; a veces tranquilo, pero también a veces, embravecido como el mar en una tempestad : las olas se te llevan, te arrastran, sientes que no controlas el destino, que no llevas el timón... ¡devuénvanmelo!.


En la soledad, a veces, uno se siente apagado y siente la ausencia de aquella luz, mágica, que nos guíe hacia algún lugar conocido, seguro. Dale al interruptor, ¡anda! ¡que se haga la luz!.


En la soledad, a veces, uno se siente desesperanzado y que, tristemente, sus benditas lágrimas no sirven para llenar ese vacío, cual abismo, que ocupa su interior. ¿La soledad es una okupa ? ¡Que broten las lágrimas, para limpiarnos por dentro !


En la soledad, a veces, uno se va apagando, cual vela que va quedando sin su cera. ¡Que pongan otra vela debajo y así empezamos otra vez !.


Pero, también a veces... ¡qué bien se está con uno mismo!... leyendo, escuchando música, o haciendo todo aquello que te gusta.


Y... ¡qué bien poder hacer lo que quieras y cuando te apetezca!


¡Qué bien decidir, individualmente, con quién voy o con quién no voy! Decidir tú sólo si hoy sales o te quedas.


¡Qué bien cuando conoces a gente nueva, con la que conversar, con la que compartir, con la que, simplemente, ir a tomar algo o charlar un rato ya te llena!.


¡Vivan los momentos! pues cada momento, dualidad, tiene su lado bueno y su lado malo : si uno tiene pareja, pues ¡a aprovecharlo y a disfrutarlo! sin igualmente olvidarse de sí mismo, claro; y si no... pues también hay muchas cosas de las que disfrutar : se tiene más tiempo para uno mismo, para tus hobbies, para con tu persona, no tienes que dar explicaciones de nada a nadie y... ¡qué sé yo!


Como siempre, yo, en mi línea, intentando buscar el lado bueno de las cosas, hasta a la soledad.


Os invito a este viaje, a buscar el lado bueno ! si, si !

Ho sabeu?

Algun dia, potser algun dia podré trobar allò que busco, però ara me n'he adonat de què no sé realment el que busco, a mí mateixa? trobar la pau? una estabilitat emocional? no ho sé, si realment sabès el que busco, potser ho trobaria?

Aquest camí de llàgrimes d'en tant en tant es fa dur, però la cosa és que som humans i que tenim bons i mals moments, i qui no? i que potser si anem tirant endavant, poc a poc les nostres pors s'aniran diluint, perquè ningú es mor d'això...

Però... i aquelles petites coses que ens fan feliços? perquè ens n'oblidem? també riem, també dormim, també mengem, ens dutxem, sentim l'aigua com ens recórre pel cos, sentim l'aire a la cara quan anem pel carrer, sentim la calor del sol quan ens toca la pell, tenim el tacte per tocar altres persones i sentir la calor humana...ens podem comunicar, podem escoltar, ajudar, rebre ajuda, ostres ! tantes coses !...

Hem de continuar, mirant l'avui, avui estem aquí, oi? doncs intentem gaudir-ho de la manera que sigui... que en un moment ens tornem a enfonsar? bé ! i què ? torno a dir : no ens morirem ! i torno a dir : som humans, posem-nos a plorar, posem-nos a córrer, posem-nos a ballar, posem-nos a escriure.... desfoguent-nos com sigui !

Però que el món no s'acaba aquí, la vida continua fluint per dins nostre, el sol continua sortint, el mar continua vibrant, l'aire continua movent els nostres cabells, sí, sí, sí.

Ostres ! ojalà m'ho pugui anar aplicant a mí mateixa, intentar ajudar algú i rebre ajuda és el més maco que hi ha, però la meva pregunta és : perquè se'ns fa tant difícil aplicar-nos-ho a nosaltres mateixos, quan ho veiem tant clar parlant amb d'altres persones? ho sabeu?

viernes, 11 de julio de 2008

No permitas nunca....

Todas las parejas pueden tener sus crisis, no digo que no, las personas somos cambiantes, no siempre estamos de buen humor, hay días en los que todo parece salir mal, pero siempre hay que saber llevar ésto de cara a otras personas, no pagarlo con ellas y los/as hay, que creen que la pareja es para éso, a mí me lo han dicho en mi propia cara, pues no señores, ni hablar.


La pareja no es para echarle la mierda de uno encima, sinó para hacer que el camino de esta vida juntos sea más agradable que la soledad, para compartir, tanto buenos, como malos momentos, para intercambiar, para crecer como personas, para intentar ver soluciones a los problemas juntos, y tantas y tantas hermosas cosas más...con sus altos y sus bajos, hasta ahí puedo estar deacuerdo, pero más ya no, que uno de los dos sea el que siempre ceda respecto al otro, o uno de los dos esté sometido al otro siendo anulado como persona... no, señores, eso ya no es sano, eso ya es enfermedad, y de los dos, no de uno solo, porque cada uno, tiene que ser, por encima de todo, responsable de sí mismo, aunque cueste sudor y lágrimas a veces. Yo no soy Nadie pero como Alguien (podéis ver al final del escrito quién es Nadie y quién es Alguien) que soy les digo que si detectan que empieza a suceder algo parecido en su relación, cuidado, cuídense, puede ser muy peligroso para su salud física, su salud mental y para su vida.


Las discusiones a veces son necesarias, incluso hacen que dos personas se conozcan más, tampoco me fiaría mucho de una pareja que me diga que nunca discute, porque una de dos, o son iguales, con lo cual qué aburrimiento ! o realmente no están interesados en conocerse y alimentar la relación; pero una discusión o un intercambio de pareceres o ideales, siempre tiene que estar bajo la orden del respeto y la buena comunicación. Sin gritos, sin malos modales y por supuesto sin desprecios hacia la otra persona.


No somos perfectos, eso lo sabemos todos (bueno, Nadie no lo sabe), por lo tanto si cada uno ya es un mundo imperfecto, una relación de dos tampoco tiene porqué ser perfecta.


Creo que nunca hay que buscar el culpable de un problema en una relación, ese es el peor error que puede cometer una pareja, lo que creo que hay que hacer es buscar juntos la solución a ese problema que nos preocupa. Osea, si vemos que algo entorpece nuestro camino en común, primero identificar qué es y luego, manos a la obra y punto, luego, todo nos llevará donde nos tenga que llevar. Esa es mi máxima, creo que de eso se trata el amor.


Por todo ésto, aquí os dejo un pequeño escrito, espero os agrade :


No permitas....


No permitas nunca que Nadie te menosprecie, que Nadie te haga sentir mal contigo mismo/a por tonterías, que Nadie te quiera hacer ver que es superior a tí, que Nadie te obligue a vestir de una manera concreta, que Nadie apague tu voz, que Nadie apague tu risa, que Nadie te haga ir donde no quieras ir, que Nadie te ponga la mano encima ni te amenace con acabar con tu vida ni con nada, que Nadie te falte el respeto, que Nadie te haga chantage emocional, que Nadie haga salir lo peor de tí mismo/a, que Nadie te quiera separar de tus seres queridos, que Nadie te acose, que Nadie te coaccione, que Nadie te utilice, que Nadie quiera cambiar tus ideales, que Nadie desee hacerte llorar, que Nadie te quite de las cosas que te gustan hacer, que Nadie te hunda, que Nadie se lleve tu vida, que Nadie te haga olvidar tus propios valores, tus propios principios, que Nadie te haga olvidar tu propia esencia.


Si Alguien te ama de verdad, te querrá y te aceptará tal como eres, no intentará cambiarte, siempre te sentirás bien a su lado, siempre querrás volver con él/ella, disfrutaréis los dos de vuestra mutua compañía. Alguien será generoso contigo, Alguien te ayudará en tu camino, Alguien sabrá qué decirte siempre en cada momento y aunque no lo sepa da igual, porque sabrás que siempre está ahí cuando le necesitas, Alguien no sacrificará su vida por tí, valorará su propia vida, así como tienes que valorar tú la tuya propia, también. Y tantas y tantas cosas más que Nadie sería incapaz de hacer por otra persona y en cambio a Alguien le saldrán espontáneamente y directamente desde su alma.


Yo ya he tenido a Nadie, ahora apuesto algún día, quizás, por tener a Alguien, y tu, amigo/a ?


Tú eres lo más importante. Valórate, cuídate, quiérete, la vida es un regalo demasiado bello para desperdiciarlo y malgastarlo al lado de Nadie. Tu puedes salir de ahí, como yo y como tantas otras personas.


Nadie = maltratador/a psicológico/a y/o físico, da lo mismo, los dos destrozan personas. Individuo/a desalmado/a, sin escrúpulos. Manipulador, secuestrador, aniquilador, celoso compulsivo, mentiroso compulsivo, narcisista, prepotente, chantagista, con cambios de humor a lo Dr. Jeckill y Mr. Hyde, egocéntrico, egoísta, interesado, posesivo...bueno, todo lo negativo que puede tener una persona. Suelen ser adictos a algo, alcohol, drogas, prostitución, juego, a sus progenitores, a los bienes materiales... no todos, pero sí la mayoría. Suele ser tirano/a, dominador/a. Otra gente y yo, les llamamos vampiros/as, te roban todo lo hermoso que llevas dentro, te dejan vacío/a.


Alguien = persona normal y corriente, con sus más y sus menos, pero con una base como persona humana: responsable, respetuosa, amigable... es que no me es lícito describir a Alguien, ya se entiende, Alguien es todo lo contrario que Nadie y que cada uno/a valore las cualidades que quiera que tenga su Alguien.


Este escrito se puede aplicar también fuera del ámbito de las relaciones amorosas, también en el trabajo puede haber un compañero que se convierta en Nadie con nosotros, o una amistad o un familiar también puede convertirse en Nadie. Simplemente deberemos alejarnos lo máximo posible, o bien hacernos valer al máximo como personas, no seguirle el juego, no caer en sus redes


Buena suerte, y sobre todo no seas nunca Nadie con Alguien y jamás te conviertas en Nadie por culpa de Nadie, simplemente sé tú mismo, sé Alguien, vive y deja vivir. Y solo me falta decir una de las frases, que por cierto me encanta y que a veces cita mi mejor amigo : Be water my friend.